Στα 23 του, τον έδιωξαν από το σπίτι του και από τότε ζει μόνος του στην κορυφή ενός λόφου 😲 Δεν έχει τηλέφωνο ή ίντερνετ 😱 Ράβει τα ρούχα του από μαλλί προβάτου και χρησιμοποιεί ένα χειροποίητο ηλιακό ρολόι για να παρακολουθεί τον χρόνο 😢 Τρώει την τροφή που καλλιεργεί και το τυρί που του δίνουν τα πρόβατα 😲 Δείτε το σπίτι του ⬇️
Μπορεί να πιστεύετε ότι η επιλογή να ζήσετε ως ερημίτης είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν, μια ξεπερασμένη μόδα των μεσαιωνικών μοναχών που αναζητούσαν φώτιση. Αλλά όχι, δεν είναι καθόλου έτσι.
Στην πραγματικότητα, ακόμη και σήμερα, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να απομονωθούν πλήρως από τον σύγχρονο κόσμο.
Γιατί, θα ρωτήσετε; Λοιπόν, συχνά πρόκειται για αναζήτηση απλότητας, εσωτερικής γαλήνης ή ίσως για μια προσπάθεια απελευθέρωσης από τις πιέσεις της κοινωνίας, όπως ο θείος μου ο Ενρίκο.
Πάρτε για παράδειγμα τον Φλαμίνιο. Αυτός ο άντρας, που μοιάζει με έναν τυπικό ερημίτη με τα άγρια μαλλιά του και τη μακριά άσπρη γενειάδα του, ζει σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα σε έναν λόφο στη βόρεια Ιταλία για περισσότερα από 50 χρόνια.
Η ζωή του άλλαξε δραματικά στην ηλικία των 23 ετών, όταν τον έδιωξαν από το σπίτι του χωρίς προφανή λόγο. Από τότε και στο εξής, αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να ζήσει μόνος, περιτριγυρισμένος μόνο από τα πρόβατά του.
Υπάρχει κάτι μαγικό στον τρόπο ζωής του. Αυτός ο άνθρωπος έχει αποσυνδεθεί εντελώς από τη σύγχρονη κοινωνία: ούτε τηλεόραση, ούτε τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ.
Έχει μάθει να επιβιώνει μόνος του, ράβοντας ρούχα από δέρμα προβάτου και χρησιμοποιώντας ένα ηλιακό ρολόι που έφτιαξε ο ίδιος για να παρακολουθεί τον χρόνο.
Οι μέρες του καθορίζονται από τις απλές ανάγκες της ζωής: τρώει την τροφή που καλλιεργεί ο ίδιος και το τυρί που του δίνουν τα πρόβατα.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι όταν άκουσα για πρώτη φορά γι’ αυτόν, δυσκολεύτηκα να καταλάβω γιατί κάποιος θα επέλεγε μια τέτοια ζωή. Όσο όμως το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι ο Φλαμίνιο μπορεί να κατάλαβε κάτι που εμείς οι κάτοικοι της πόλης έχουμε ξεχάσει.
Η μοναξιά δεν σημαίνει απαραίτητα θλίψη ή κατάθλιψη. Για αυτόν, είναι μια επιλογή, ένα μονοπάτι προς μια πιο αυθεντική ζωή.
«Μερικές φορές το βράδυ νιώθω λίγο μόνος… ίσως λίγο λυπημένος», λέει στο ντοκιμαντέρ. «Αλλά το πρωί, όταν βλέπω τα πρόβατά μου, νιώθω καλύτερα».
