Πετάω συχνά και κάθε φορά αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα : Έχω βάρος πάνω από το μέσο όρο και σωματικά δεν μπορώ να χωρέσω σε μια τυπική θέση , ενοχλώντας τον διπλανό μου .
Γι’ αυτό αποφάσισα να αγοράσω δύο εισιτήρια εκ των προτέρων , επιλέγοντας μια θέση δίπλα στο παράθυρο και μια δίπλα, ώστε να μην δημιουργήσω ενόχληση σε κανέναν .
Κάθισα στο κάθισμα, έδεσα τη ζώνη ασφαλείας μου, όταν ξαφνικά με πλησίασε μια γυναίκα με ένα μικρό παιδί . Χωρίς να με ρωτήσει , έβαλε το παιδί στο άδειο κάθισμα δίπλα μου .
Εξήγησα ήρεμα ότι αυτό το εισιτήριο ήταν και δικό μου , ότι το είχα πληρώσει και ότι το χρειαζόμουν για προσωπικούς λόγους .
Αλλά η γυναίκα άρχισε να παραπονιέται δυνατά . — « Σοβαρά; Λυπάσαι για το μέρος για το παιδί;»
Οι « καλοί» γείτονές της την ακολούθησαν αμέσως : – « Μα είναι παιδί !»
Ένιωθα σαν να με κοιτούσαν με καταδίκη . Αλλά ήξερα ότι είχα δίκιο . Και μετά έκανα αυτό που έβαλε τέλος σε αυτή την παράσταση. Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο
Πάτησα ήρεμα το κουμπί κλήσης της αεροσυνοδού και εξήγησα την κατάσταση. Έδειξα δύο κάρτες επιβίβασης και πρόσθεσα:
« Είτε θα βρείτε άλλες θέσεις για αυτόν τον επιβάτη, είτε σας ζητώ να προσκαλέσετε τον καπετάνιο και να συντάξετε επίσημη έκθεση σχετικά με την παρέμβαση σε θέσεις επί πληρωμή . Αυτό αποτελεί παραβίαση των κανόνων μεταφοράς.»
Όλα έγιναν γρήγορα. Η αεροσυνοδός κάλεσε την ανώτερη αεροσυνοδό. Μετά από μια σύντομη συνομιλία με τον καπετάνιο, η γυναίκα και το παιδί της κατέβηκαν από το αεροπλάνο . Όπως αποδείχθηκε, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε τέτοια « κόλπα» – μόνο που είχε σταθεί τυχερή στο παρελθόν .
Καθώς το αεροπλάνο ετοιμαζόταν να απογειωθεί, τα πράγματα τελικά ηρέμησαν γύρω μου . Μερικοί άνθρωποι ζήτησαν μάλιστα συγγνώμη — αν και οι περισσότεροι απλώς κοίταξαν αλλού .
Υ.Γ. Αγόρασα δύο θέσεις επειδή σέβομαι τον εαυτό μου και τους άλλους. Και όχι για να « ενδώσω» σε όσους έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα πράγματα από την τράπουλα.
