Το αεροπλάνο ήταν σχεδόν γεμάτο επιβάτες . Οι άνθρωποι έτρεχαν βιαστικά, έβαζαν πράγματα στους χώρους αποσκευών , ψάχνοντας για τις θέσεις τους . Ο άντρας με το γκρι μπλουζάκι κάθισε στον διάδρομο και ήταν αμέσως σαφές: προφανώς δεν υπήρχε αρκετός χώρος γι’ αυτόν .
Οι διαστάσεις του ήταν καθ’ οδόν προς τα έξω από τον γείτονά του στο κέντρο, και επίσης δυσκόλευαν την διέλευση άλλων επιβατών . Κάποιοι άρχισαν να ρίχνουν πλάγια βλέμματα, και κάποιοι εξέφρασαν ήσυχα την αγανάκτησή τους.
Λίγα λεπτά αργότερα, μια αεροσυνοδός ήρθε . Αρχικά, ζήτησε ευγενικά αλλά επίμονα από τον άνδρα να φύγει προσωρινά από την καμπίνα για να επιλυθεί το ζήτημα της θέσης του. Η ατμόσφαιρα έγινε τεταμένη.
Αλλά ο άντρας ξαφνικά σηκώθηκε, γύρισε προς τους επιβάτες και είπε κάτι δυνατά , μετά από το οποίο η αεροσυνοδός κοκκίνισε και άρχισε να ζητάει συγγνώμη… Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο
– Φίλοι, καταλαβαίνω πολύ καλά ότι προκαλώ ταλαιπωρία . Γι’ αυτό… – έβγαλε ένα πτυσσόμενο εισιτήριο από την τσέπη του και συνέχισε: – … Αγόρασα δύο θέσεις η μία δίπλα στην άλλη για να μην ενοχλώ κανέναν . Απλώς έγινε ένα λάθος κατά την επιβίβαση και το δεύτερο εισιτήριό μου δόθηκε σε άλλον επιβάτη. Θα το λύσουμε τώρα !
Η αεροσυνοδός κοίταξε έκπληκτη το εισιτήριό του , μετά έγνεψε καταφατικά και, ευχαριστώντας τον για την υπομονή του, πήγε να τακτοποιήσει τη σύγχυση. Λίγα λεπτά αργότερα, μια θέση ελευθερώθηκε δίπλα στον άντρα και εκείνος κατέλαβε ήρεμα και τις δύο θέσεις, χωρίς να ενοχλήσει κανέναν άλλο .
Και στην καμπίνα, όπου η ατμόσφαιρα ήταν μόλις τεταμένη , μια ελαφριά σιωπή και ακόμη και σεβασμός αιφνιδιαστικά αιωρούνταν . Κάποιος έγνεψε καταφατικά . Κάποιος ψιθύρισε σε έναν γείτονα: « Αυτή είναι η τάξη !» Μερικές φορές η καλή θέληση και η προνοητικότητα είναι τα πιο απροσδόκητα πράγματα που μπορείς να δεις στο πλοίο .
