Θέλαμε απλώς να δειπνήσουμε ήσυχα. Τίποτα το ιδιαίτερο – ένα άνετο εστιατόριο στο κέντρο της πόλης, αρωματικά πιάτα, ήσυχη μουσική. Αλλά το βράδυ μετατράπηκε σε πραγματικό εφιάλτη.
Η φίλη μου παρήγγειλε μια σαλάτα με αβοκάντο και κινόα. Όλα φαίνονταν πεντανόστιμα μέχρι που ξαφνικά πάγωσε με το πιρούνι της στη μέση του στόματός της.
«Το βλέπεις αυτό;» ρώτησε, δείχνοντας κάτι στο πιάτο της.
Στην επιφάνεια της σαλάτας υπήρχαν μικροσκοπικοί μαύροι κόκκοι που έμοιαζαν με σπόρους chia. Για μια στιγμή σκεφτήκαμε κιόλας: «Ίσως αυτά είναι απλώς μπαχαρικά ή κάποιο μοντέρνο πρόσθετο».
Αλλά το πρόσωπό της γινόταν όλο και πιο σφιγμένο.
«Αυτοί δεν είναι σπόροι… Κοίτα, φαίνεται να… κινούνται;»
Πλησιάσαμε πιο κοντά – και το αίμα πάγωσε στις φλέβες μας. Αυτοί οι «σπόροι» κινούνταν πραγματικά. Μικρές, σχεδόν διαφανείς μπάλες με σκούρες κουκκίδες μέσα… Ήταν αυγά. Αυγά κάποιου εντόμου. Ακριβώς μέσα στην τροφή.
Αρχικά ακούστηκε σοκ, μετά μια κραυγή. Οι σερβιτόροι έτρεξαν, προσπάθησαν να πουν κάτι, αλλά εμείς ήδη καλούσαμε ασθενοφόρο. Δεν είχαμε ιδέα τι είδους πλάσμα είχε γεννήσει αυγά στο φαγητό ή αν είχε μπει κάτι μέσα.
Ο φίλος μου άρχισε να πανικοβάλλεται, είτε από φόβο είτε από ναυτία.
Στο νοσοκομείο, μας εξέτασαν, μας έκαναν εξετάσεις, μας συνταγογράφησαν φάρμακα «για κάθε ενδεχόμενο» και μας συνέστησαν παρακολούθηση των συμπτωμάτων. Και το εστιατόριο… Γράψαμε καταγγελία, φυσικά.
Προσπάθησαν να το δικαιολογήσουν λέγοντας ότι επρόκειτο για «τεχνική βλάβη» ή «παράδοση χαλασμένων υλικών», αλλά δεν μας ένοιαζε. Μετά από ένα τέτοιο δείπνο, είναι αδύνατο να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη.
Τώρα κάθε φορά που βλέπω chia, εκείνο το βράδυ έρχεται μπροστά στα μάτια μου.
