Ο γνωστός ηθοποιός Νίκος Ορφανός έσπασε την σιωπή γύρω από το φλέγον ζήτημα της επιστροφής του Πέτρου Φιλιππίδη στην καλλιτεχνική σκηνή, μετά την καταδίκη και την έκτιση της ποινής του, ανάβοντας και πάλι τη δημόσια συζήτηση για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν οι θεατές και οι επαγγελματίες του χώρου τον ίδιο και συνολικά όσους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με ανάλογες ιστορίες.
Στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο Παρέα» στον ΑΝΤ1, ο Ορφανός ρωτήθηκε ευθέως για το αν θεωρεί σωστή ή λάθος μια πιθανή επιστροφή του Πέτρου Φιλιππίδη στο θέατρο μετά την καταδίκη του και τα συναφή γεγονότα που έχουν απασχολήσει την κοινή γνώμη.
Ο ηθοποιός εξέφρασε με έντονο τρόπο την απορία του για τη συνέχιση της δημόσιας κατακραυγής απέναντι σε ανθρώπους που, όπως υποστήριξε, έχουν εκτίσει ήδη την ποινή τους ή δεν έχουν πλέον εκκρεμότητες με τη δικαιοσύνη. Χαρακτήρισε αυτήν την «συνεχή αποδοκιμασία» ως μια μορφή κοινωνικής «άτυπης θανατικής ποινής» και ζήτησε να σκεφτούν οι άνθρωποι με ποιο δικαιικό σύστημα γίνεται αυτός ο «λιθοβολισμός» που παρατηρείται ακόμη και τώρα, μακριά από τα δικαστικά πλαίσια.
«Ο κάθε άνθρωπος και κάθε επαγγελματίας, εφόσον δεν έχει εκκρεμότητες με τη δικαιοσύνη, ας κάνει όποιο επάγγελμα επιθυμεί», είπε ο Ορφανός, εξηγώντας πως θεωρεί πως πρέπει να δοθεί στους ανθρώπους η δυνατότητα να ζήσουν και να εργαστούν χωρίς να βιώνουν συνεχή κοινωνικό αποκλεισμό για πάντα.
Η τοποθέτησή του αυτή, όπως ήταν αναμενόμενο, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στα social media και στον χώρο της τέχνης, με πολλούς να χαρακτηρίζουν τη στάση του ενδιαφέρουσα και προκλητική, ενώ άλλοι διαφωνούν έντονα, επιμένοντας ότι ο κοινωνικός έλεγχος δεν πρέπει να σταματά ακόμη και μετά την ποινική διαδικασία.
Παράλληλα με τα σχόλια για το ζήτημα της επαγγελματικής επανένταξης, ο Ορφανός μίλησε και για άλλα προσωπικά θέματα, μεταξύ αυτών η σχέση του με τον πατέρα του και η δική του εμπειρία ζωής, προσθέτοντας βάθος στη συνολική του συνέντευξη και δείχνοντας πως η δική του στάση βασίζεται σε βαθύτερες απόψεις σχετικά με τη ζωή, την ευθύνη και τη δεύτερη ευκαιρία.
Αυτή η δημόσια τοποθέτηση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το ελληνικό θέατρο και η ευρύτερη κοινωνία βρίσκονται σε συνεχή διάλογο για τα όρια της αποδοχής, της συγχώρεσης, αλλά και της ελευθερίας έκφρασης μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο, θέτοντας ερωτήματα που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν μονολεκτικά.
