Η Αλεξάνδρα Κ*, συγγραφέας που έχει κερδίσει το αναγνωστικό κοινό με το ιδιαίτερο ύφος και τις βαθιές της παρατηρήσεις για τη ζωή, μίλησε πρόσφατα στο Reader για τη νέα της συλλογή διηγημάτων «Πράγματα που σκέφτεται η Παρθένος Μαρία καπνίζοντας κρυφά στο μπάνιο», ένα έργο που γεννήθηκε ακριβώς από εκείνα τα πράγματα που δεν θα έλεγε ποτέ ευθέως στους άντρες που είχε γύρω της — και τα έγραψε τελικά για να σταθούν όλα μπροστά στα μάτια μας.
Η συνέντευξη ξεκίνησε με μια χαλαρή κουβέντα στα Εξάρχεια, σε ένα καφέ που επισκέπτεται συχνά όταν γράφει, και πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε μια ειλικρινή, χωρίς φιλτραρίσματα, συζήτηση για την πορεία της στη λογοτεχνία αλλά και για το πώς μεγάλωσε σε μια μικροαστική επαρχία όπου το να μιλά κάποιος «διαφορετικά» ήταν πάντα λίγο περίεργο — μέχρι να το ζήσει στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη.
Η Αλεξάνδρα εξηγεί πως έγραφε από πολύ μικρή ηλικία, αλλά οι προσδοκίες των γονιών της για μια «ασφαλή» επαγγελματική ζωή δεν άφηναν περιθώριο να δει τον εαυτό της ως συγγραφέα σε πρώτο πλάνο. Το πρώτο της άρθρο δημοσιεύτηκε όταν ήταν μόλις 21 χρόνων και ακολούθησαν χρόνια στο χώρο των περιοδικών, του θεάτρου και της διαφήμισης. Οι πρώτες μεγάλες απορρίψεις σεναρίων και οι δουλειές που δεν απέδωσαν οικονομικά την έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι αν δεν έγραφε το βιβλίο που πίστευε, δεν θα το έκανε ποτέ — και έτσι γεννήθηκαν οι 20 ιστορίες που αγγίζουν αυτό που συχνά «ντρεπόμαστε» να πούμε για τη γυναίκα, τις σχέσεις, το σώμα και την κοινωνική πίεση.
Μιλώντας για το ψευδώνυμό της, η ίδια περιέγραψε πως το επέλεξε αρχικά για να προστατεύσει την οικογένειά της από τα λόγια που έγραφε, αλλά ο αστερίσκος που προστέθηκε μπήκε τυχαία στην αρχή και τελικά έμεινε — ακόμα κι αν μερικές φορές της τη σπάει όταν δεν αντιμετωπίζεται με σεβασμό.
Η εμπειρία της στη Νέα Υόρκη, όπου έζησε έναν χρόνο απλά δουλεύοντας και προσπαθώντας να επιβιώσει, την έκανε να δει τη ζωή αλλιώς· να καταλάβει πόσο ανοικτοί και δεκτικοί μπορούν να είναι οι άνθρωποι όταν βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον όπου όλοι έρχονται και φεύγουν. Αυτή η αίσθηση απελευθέρωσης επηρέασε βαθιά τον τρόπο που σκέφτεται και γράφει.
Το κέντρο της συζήτησης, ωστόσο, ήταν το ίδιο το βιβλίο: μια συλλογή που απευθύνεται όχι μόνο σε γυναίκες, αλλά και σε άντρες, επειδή λέει πράγματα που η ίδια θα ήθελε να είχε το κουράγιο να πει στους άντρες συντρόφους, συγγενείς και φίλους της κατά τη διάρκεια της ζωής της. Οι ιστορίες της δεν μιλούν απλώς για το έμφυλο — μιλούν για στιγμές ντροπιαστικές, για ενοχλητικές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας που συχνά κρατάμε μέσα μας και δεν εκφράζουμε, αλλά που μέσα από τη λογοτεχνία μπορούν να βγουν στο φως.
Αναφορικά με τη μητρότητα και την ιερότητα που της αποδίδεται, η Αλεξάνδρα παραδέχεται πως είναι τρομερά πιεστική εμπειρία, μια κατάσταση που σε φέρνει αντιμέτωπο με αυτογνωσία και πειθαρχία. Μιλώντας για αυτήν την πίεση και για το πώς επηρεάζει τη ζωή και το σώμα μιας γυναίκας, αναδεικνύει την ανάγκη να μιλάμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια για όσα νιώθουμε, αντί να τα αφήνουμε να αιωρούνται κρυφά μέσα μας.
Στο τέλος, η ίδια δηλώνει ότι το γράψιμο δεν είναι απλά μια δουλειά· είναι η καρδιά της ζωής της, ένας τρόπος να κατανοεί τον εαυτό της και την κοινωνία γύρω της. Το βιβλίο της είναι μια πρόσκληση στον αναγνώστη να κοιτάξει τις δικές του κρυφές πλευρές, να μιλήσει για όσα ντρέπεται και να βρει μια βαθύτερη σύνδεση με την ανθρώπινη εμπειρία.
