Ο Δημήτρης Κίτσος, ένας από τους πιο πολυσυζητημένους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής και τηλεόρασης, άνοιξε την καρδιά του σε μια εκ βαθέων συνέντευξη για το πώς κατέληξε εκεί που βρίσκεται σήμερα — και πώς όλα όσα έχει πετύχει ξεπέρασαν ακόμα και όσα ονειρευόταν όταν ήταν παιδί. Το ραντεβού με τον δημοσιογράφο δόθηκε στα Εξάρχεια, κοντά στο Πολυτεχνείο, χώρο που του φέρνει αναμνήσεις από τα πρώτα του βήματα όταν κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εκείνο το πρώτο του σπίτι, λέει, είναι γεμάτο εικόνες μιας εποχής όπου τα όνειρά του ήταν μικρά και η ζωή του φαινόταν γεμάτη αβεβαιότητα.
Σήμερα, ο Κίτσος είναι μέρος όχι μόνο ελληνικών αλλά και διεθνών παραγωγών, με σημαντικές συνεργασίες, ενώ η συμμετοχή του στο «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη έχει τον φέρει στο προσκήνιο μιας ευρύτερης αναγνώρισης. Παρά την επιτυχία που φαίνεται πως έχει πλέον γίνει φυσιολογική καθημερινότητά του, ο ίδιος αποκαλύπτει πως ακόμη και όταν κοιτάζει πίσω, οι φορές που ένιωσε πως μια δουλειά ήταν πραγματικά ιδανική για εκείνον είναι περισσότερες από όσες νόμιζε ότι θα ζούσε.
Αναφερόμενος στα παλιά του χρόνια, λέει πως κάποτε ήταν γεμάτος ανασφάλειες και αγωνίες, και πως ακόμα και η απόφασή του να αφήσει το Πολυτεχνείο για να κυνηγήσει το όνειρό του στην υποκριτική συνοδεύτηκε από αμφιβολίες για το τι θα τον περίμενε στο μέλλον. Πώς θα ζούσε από τη δουλειά του; Θα ήταν ικανός; Θα ήταν αποδεκτός; Αυτά τα ερωτήματα τον συνόδευαν, λέει, αλλά δεν του στέρησαν ποτέ την επιθυμία να δοκιμαστεί.
Ο ίδιος παραδέχεται πως παλαιότερα «ζοριζόταν» από πράγματα που τώρα, με τον χρόνο, τις εμπειρίες και την ψυχοθεραπεία που έκανε, έχουν μαλακώσει μέσα του· ανασφάλειες και ανησυχίες που κάποτε τον καθήλωναν έχουν δώσει τη θέση τους σε μια πιο καθαρή εικόνα του εαυτού του και της δουλειάς του. Όπως λέει, τα όνειρα που έκανε όταν ήταν μικρός είναι πολύ λιγότερα από αυτά που τελικά κατάφερε — και όμως, ακόμη δεν του φτάνουν. Αυτό δεν σημαίνει δυσαρέσκεια, αλλά μια αστείρευτη επιθυμία για περισσότερο — περισσότερο δημιουργικό έργο, περισσότερες εμπειρίες, περισσότερη ζωή.
Μεταξύ σοβαρών και αστείων, θυμάται πως όσο ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο και ταυτόχρονα ετοιμαζόταν για τις εξετάσεις στο Εθνικό, φανταζόταν τον εαυτό του να ζει σε ένα ημιυπόγειο, να ψάχνει δουλειές και να παλεύει για κάθε ευκαιρία. Τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η δουλειά του θα του έδινε τη δυνατότητα να ζήσει απ’ αυτή, να γίνει αναγνωρίσιμος και να έχει μια τόσο πλούσια πορεία στο θέατρο και στην τηλεόραση.
Σήμερα, ο Δημήτρης Κίτσος δεν μένει στα όσα έχει ήδη πετύχει. Κοιτάζει συνεχώς το επόμενο βήμα, το επόμενο πρότζεκτ, το επόμενο ρόλο. Παρά το γεγονός ότι καταφέρνει να κάνει πράγματα που κάποτε φάνταζαν απίθανα, νιώθει πως είναι ακόμα στην αρχή μιας διαδρομής που θέλει να εξερευνήσει. Και αυτό το πνεύμα, η αδιάκοπη επιθυμία για εξέλιξη, τον κρατά σε εγρήγορση — όχι από έλλειψη ικανοποίησης, αλλά από μια βαθιά ανάγκη να ζήσει πλήρως την τέχνη και τη ζωή του.
