Σήμερα συμπληρώνονται έξι χρόνια από τη μέρα που ο αγαπημένος όλων, ο αξεπέραστος Κώστας Βουτσάς, άφησε την τελευταία του πνοή στα 88 του χρόνια, προκαλώντας έναν αναστεναγμό σε όλους όσους τον γνώρισαν μέσα από την τέχνη, το γέλιο και τη βαθιά ανθρώπινη παρουσία του.
Ο Κώστας, τον οποίο το κοινό λάτρεψε ως τον «αιώνιο έφηβο», δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός. Ήταν μια ζωντανή ενσάρκωση της ελληνικής ψυχής και του ανεξίτηλου χιούμορ που γέμιζε αίθουσες θεάτρου, κινηματογράφους και τηλεοπτικά σαλόνια για πάνω από έξι δεκαετίες.
Η μέρα αυτή, που σημαδεύεται από τη μνήμη του, βρήκε την οικογένειά του να τιμά τον άνθρωπο που έπαιξε τεράστιο ρόλο στη ζωή τους. Η σύζυγός του, Αλίκη Κατσαβού, δημοσίευσε μια συγκινητική φωτογραφία με τον Κώστα, συνοδευόμενη από λόγια βαθιάς αγάπης: «Σήμερα η σκέψη μας είναι στη μνήμη του. Για τον γιο μας παραμένει πατέρας, για το θέατρο παραμένει φωνή».
Η αδελφή του, Νίτσα, δεν μπόρεσε να κρύψει την συγκίνησή της. Σε ένα μήνυμα που έφερε στο φως τη βαθιά αδελφική σχέση που είχαν, έγραψε πως ο Κώστας της λείπει κάθε μέρα, πως το γέλιο του και οι τρυφερές του λέξεις είναι αναμνήσεις που δεν ξεθωριάζουν, κι ότι ακόμα και τα έξι χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολα χωρίς εκείνον.
Ο Κώστας Βουτσάς γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη σε μια προσφυγική οικογένεια με αξίες, αγάπη και πίστη στην ανθρώπινη εμπειρία. Το πραγματικό επώνυμο της οικογένειάς του ήταν Σαββόπουλος, αλλά το καλλιτεχνικό του όνομα Βουτσάς προέκυψε από τον παππού του, που κατασκεύαζε παραδοσιακά βαρέλια, τα οποία παλαιότερα ονομαζόταν «βουτσιά».
Από πολύ νωρίς, ο ίδιος έδειξε την αποφασιστικότητά του να προχωρήσει στη ζωή. Δούλευε σκληρά με μικρές δουλειές για να συνεισφέρει στα έξοδα της οικογένειας και δεν άργησε να βρει τον δρόμο του στο θέατρο. Παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να μπει στον κόσμο της υποκριτικής, να αφοσιωθεί στην τέχνη του και να αγαπηθεί από γενιές θεατών για την ευαισθησία, το χιούμορ και την αστείρευτη ενέργεια που μετέδιδε σε κάθε του ρόλο.
Η τεράστια καριέρα του περιλάμβανε θιάσους, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές επιτυχίες, και ήταν πάντα παρών με μια ανεξίτηλη παρουσία που δύσκολα ξεχνιέται. Η απουσία του εξακολουθεί να είναι αισθητή, όμως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, η μνήμη του ξαναζωντανεύει μέσα από τις λέξεις, τις εικόνες και τις καρδιές όσων τον λάτρεψαν και τον γνώρισαν.
