Η Κατερίνα Πλουμιδάκη περνάει τα τελευταία πέντε χρόνια σε έναν ατελείωτο εφιάλτη που ξεκίνησε από μια απλή, όπως νόμιζε, επέμβαση ρουτίνας στα χείλη της. Ό,τι υποτίθεται ότι θα ήταν μια μικρή αισθητική βελτίωση, μετατράπηκε σε τραγωδία εξαιτίας τραγικών λαθών κατά τη διάρκεια του χειρουργείου. Η ίδια παραδέχεται ότι παραλίγο να χάσει τη ζωή της, ενώ η καθημερινότητά της έχει γίνει αγνώριστη, γεμάτη πόνο, περιορισμούς και απελπισία.
Τώρα, η συγγραφέας και δημοσιογράφος ετοιμάζεται να υποβληθεί στο 26ο χειρουργείο στα χείλη της, με τον δρόμο μπροστά της να φαίνεται ακόμα πιο μακρύς και επώδυνος. Όπως αποκάλυψε πρόσφατα στο «Πρωινό» του ANT1, φεύγει την Τετάρτη και την Πέμπτη μπαίνει ξανά στο χειρουργείο. Μέχρι σήμερα έχει υποστεί ήδη 25 επεμβάσεις, και εκτιμά ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλες δέκα, φτάνοντας συνολικά κοντά στα 40 χειρουργεία. Κάθε φορά ελπίζει ότι θα είναι η τελευταία, αλλά η πραγματικότητα την κρατάει παγιδευμένη σε αυτόν τον κύκλο.
Ο λόγος που συνεχίζει να παλεύει είναι ο ουλώδης ιστός που έχει δημιουργηθεί και συνεχίζει να προκαλεί προβλήματα. Αυτός ο ιστός τραβάει τη μύτη της προς τα δεξιά, σηκώνει τα χείλη προς τα πάνω και αφήνει εκτεθειμένα τα ούλα της με τρόπο που δεν θα έπρεπε. Δεν είναι μόνο θέμα εμφάνισης – αν και αυτό την ενοχλεί βαθιά – αλλά κυρίως λειτουργικότητας. Χτυπάει συνέχεια στα ποτήρια και στα καλαμάκια, δεν έχει πλήρη αίσθηση του πού τελειώνει το χείλος της, ενώ ο πόνος είναι καθημερινός σύντροφος.
Η Κατερίνα περιγράφει με λεπτομέρεια την αίσθηση στο πάνω χείλος της: έρχεται εναλλάξ, σε κάποια σημεία νιώθει κάτι, σε άλλα τίποτα απολύτως. Ο Ιούλιος πλησιάζει και θα κλείσει πέντε χρόνια από εκείνο το μοιραίο χειρουργείο – μια επέτειο που αντί για χαρά φέρνει μόνο θλίψη. Θεωρεί όλο αυτό τον χρόνο χαμένο, σπαταλημένο σε πόνο και προσπάθειες αποκατάστασης. Σκέφτεται σοβαρά να γράψει βιβλίο για όσα έχει περάσει, γιατί η ιστορία της είναι τόσο σκληρή που δύσκολα πιστεύεται.
Το πιο συγκινητικό και συνάμα πιο οδυνηρό είναι ότι δεν μπορεί να φιλήσει τον σύζυγό της. Ο ουλώδης ιστός προκαλεί τόσο έντονο πόνο που ακόμα και μια απλή επαφή γίνεται αδύνατη. Παρόλο που έχουν καταφέρει να μειώσουν τον ιστό κατά 50%, παραμένει ακόμα τόσο πολύς που η κανονική ζωή μοιάζει μακρινό όνειρο. Ακόμα και στον οδοντίατρο, όταν γίνεται καθαρισμός δοντιών, πονάει αφόρητα. Η ίδια παραδέχεται ότι μετά από τόσα χρόνια ακούγεται σχεδόν γραφικό να λέει ότι δεν μπορεί να φιλήσει, αλλά δυστυχώς είναι η σκληρή αλήθεια της ζωής της.
Η Κατερίνα μιλάει με ειλικρίνεια και θάρρος για όλα αυτά, δείχνοντας πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά της εξαιτίας ενός λάθους που δεν έφταιγε εκείνη. Ο αγώνας της συνεχίζεται, με κάθε χειρουργείο να φέρνει μια μικρή ελπίδα, αλλά και την εξάντληση να μεγαλώνει. Η φωνή της τρέμει όταν μιλάει για τον χαμένο χρόνο, για τον πόνο που δεν φεύγει, για τις στιγμές που στερείται από αγάπη και τρυφερότητα. Παλεύει όχι μόνο για την υγεία της, αλλά και για να ξαναβρεί την κανονικότητα που της έκλεψαν πριν από πέντε χρόνια.
Αυτή η ιστορία δεν είναι απλώς για χείλη και χειρουργεία – είναι για μια γυναίκα που βλέπει τη ζωή της να αλλάζει για πάντα από μια απόφαση που νόμιζε ότι ήταν ακίνδυνη. Και ενώ ετοιμάζεται για το 26ο χειρουργείο, η ελπίδα αναμειγνύεται με την κούραση, η δύναμη με την απόγνωση, δημιουργώντας ένα συναίσθημα που μόνο όσοι έχουν περάσει κάτι παρόμοιο μπορούν να καταλάβουν πραγματικά.
