Ο Βασίλης Μπισμπίκης αποφάσισε να ανοίξει ένα από τα πιο προσωπικά κεφάλαια της ζωής του και να μιλήσει με ειλικρίνεια για μια περίοδο που σημάδεψε βαθιά την πορεία του. Ο γνωστός ηθοποιός, που σήμερα ξεχωρίζει μέσα από τη δουλειά του στο θέατρο και την τηλεόραση, γύρισε πίσω στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του, τότε που η καθημερινότητα ήταν γεμάτη ένταση, συγκρούσεις και επιλογές που τον οδήγησαν μακριά από τον συνηθισμένο δρόμο.
Μιλώντας ανοιχτά, θυμήθηκε ένα περιστατικό από την παιδική του ηλικία που τον έχει σημαδέψει μέχρι σήμερα. Όπως περιέγραψε, ήταν μόλις δέκα ετών όταν, σε έναν καβγά ανάμεσα σε παιδιά, χτύπησε ένα άλλο αγόρι. Το παιδί έπεσε κάτω και λιποθύμησε, γεγονός που τον έκανε να πιστέψει πως είχε συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. Ο ίδιος παραδέχεται πως εκείνη τη στιγμή πανικοβλήθηκε και ένιωσε πως είχε κάνει κάτι κακό. Παρ’ όλα αυτά, την επόμενη κιόλας ημέρα οι δυο τους ήταν ξανά φίλοι, παίζοντας μπάλα στις αλάνες όπως πριν.
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός περιέγραψε τα χρόνια που ακολούθησαν, μια περίοδο που ο ίδιος χαρακτηρίζει «σκληρή αλητεία». Από την ηλικία των δεκατριών, όπως εξομολογήθηκε, η ζωή του άλλαξε πορεία. Βρέθηκε να κινείται μόνος στους δρόμους της Αθήνας, σε μια καθημερινότητα γεμάτη ένταση και ακραίες εμπειρίες. Όπως είπε χαρακτηριστικά, εκείνη την περίοδο ένιωθε «αδέσποτος», παρασυρμένος σε έναν τρόπο ζωής που περιλάμβανε ουσίες και συνεχείς συγκρούσεις.
Ο ίδιος δεν έκρυψε ότι το σχολείο έμεινε πίσω. Δεν το ολοκλήρωσε ποτέ, κάτι που συνδέει τόσο με τις συνθήκες της ζωής του όσο και με τις ιδέες που επηρέαζαν τότε τη σκέψη του. Ο Μπισμπίκης θυμάται πως διάβαζε βιβλία του παππού του, πολιτικά και αναρχικά κείμενα που τον έκαναν να αμφισβητεί τα πάντα γύρω του. Μέσα σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε μια έντονη αντίδραση απέναντι στο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο πίστευε ότι προσπαθεί να καθοδηγήσει τον τρόπο σκέψης των νέων.
Η εφηβεία του, όπως περιγράφει, είχε έντονα στοιχεία αντίδρασης. Αναρχισμός, πανκ αισθητική, λοφίο και μπλε μαλλιά στα δεκαπέντε του χρόνια ήταν μέρος μιας ταυτότητας που αναζητούσε χώρο να εκφραστεί. Σε μια προσπάθεια να μπει ξανά σε εκπαιδευτική πορεία, βρέθηκε για λίγο σε τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, αφού είχε ήδη απομακρυνθεί από άλλα σχολεία. Όμως ούτε εκεί έμεινε για πολύ. Δεν άντεξε ούτε δύο μήνες.
Όπως θυμάται, κάποια στιγμή κάλεσαν τη μητέρα του στο σχολείο και της είπαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι με εκείνον. Η στιγμή εκείνη τον γέμισε ντροπή, όπως και την ίδια τη μητέρα του. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο ίδιος αντέδρασε έντονα απέναντι στον λυκειάρχη, γεγονός που ουσιαστικά έκλεισε οριστικά αυτό το κεφάλαιο της ζωής του.
Παρά τις δυσκολίες και τις σκοτεινές στιγμές που περιγράφει, ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα. Αντίθετα, μιλά για εκείνα τα χρόνια με απόλυτη ειλικρίνεια, σαν ένα κομμάτι της ζωής του που τον διαμόρφωσε και τον οδήγησε τελικά να αναζητήσει έναν διαφορετικό δρόμο.
