Η απώλεια του αγαπημένου ηθοποιού και σκηνοθέτη Γιώργου Κομπογιώργα βύθισε στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο, όμως η πιο βαθιά και αβάσταχτη πληγή άνοιξε στην καρδιά της συντρόφου της ζωής του, της Κατερίνας Κουλουμπή. Η γνωστή σκηνογράφος και ενδυματολόγος, που στάθηκε βράχος δίπλα του σε κάθε δυσκολία και μοιράστηκε μαζί του τα πάντα για δεκαετίες, βρήκε το σθένος να απευθύνει ένα τελευταίο, δημόσιο μήνυμα στον άνθρωπο που υπήρξε το στήριγμα και η έμπνευσή της. Τα λόγια της, γεμάτα από έναν συνδυασμό αβάσταχτου πόνου και αιώνιας αγάπης, προκάλεσαν κύματα συγκίνησης σε όσους είχαν την τύχη να γνωρίσουν αυτό το τόσο δεμένο και αφοσιωμένο ζευγάρι.
Η Κατερίνα Κουλουμπή, με μια αξιοπρέπεια που πηγάζει από την εσωτερική της δύναμη, περιέγραψε τον Γιώργο Κομπογιώργα όχι μόνο ως έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, αλλά ως έναν σπάνιο άνθρωπο που φώτιζε τη ζωή της με την παρουσία του. Το μήνυμά της δεν ήταν απλώς ένας αποχαιρετισμός, αλλά μια ομολογία μιας ζωής γεμάτης νόημα, τέχνη και κοινές μάχες. Η ίδια αναφέρθηκε στις στιγμές που ο χρόνος σταματούσε για τους δυο τους, στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν με το κεφάλι ψηλά και στην αίσθηση του κενού που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος τόσο πληθωρικός και ζεστός. Η ατμόσφαιρα γύρω από την οικογένεια παραμένει βαριά, καθώς οι αναμνήσεις από τις κοινές τους διαδρομές στα θέατρα και στην καθημερινότητα πλημμυρίζουν το σπίτι τους.
Στο συγκινητικό αυτό κείμενο, η Κατερίνα δεν δίστασε να αποκαλύψει πτυχές της σχέσης τους που παρέμεναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δείχνοντας την τρυφερότητα και την αφοσίωση που χαρακτήριζε τον Γιώργο. Η απώλειά του αφήνει μια δυσαναπλήρωτη θέση στην ελληνική σκηνή, αλλά κυρίως αφήνει μια μοναχική διαδρομή για την ίδια, που τώρα καλείται να διαχειριστεί την απουσία της φωνής του και του χαμόγελού του. Οι συνάδελφοι και οι φίλοι του ζευγαριού έσπευσαν να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους, αναγνωρίζοντας πως η Κατερίνα ήταν η “μούσα” και ο φύλακας άγγελός του μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η δύναμη των λέξεων που επέλεξε να χρησιμοποιήσει η Κατερίνα Κουλουμπή για τον Γιώργο Κομπογιώργα αποτελεί ένα μάθημα ζωής για το τι σημαίνει πραγματική συντροφικότητα. Παρά τη θλίψη που την πνίγει, η υπόσχεσή της πως η μνήμη του θα μείνει ζωντανή μέσα από το έργο τους και την αγάπη τους, δίνει μια μικρή χαραμάδα ελπίδας σε αυτή τη σκοτεινή στιγμή. Είναι ένας επίλογος που γράφτηκε με δάκρυα, αλλά και με την περηφάνια μιας γυναίκας που αγάπησε και αγαπήθηκε όσο λίγες, τιμώντας μέχρι τέλους τον άνθρωπο που της χάρισε τις πιο όμορφες αναμνήσεις της ζωής της.
