Η τοπική κοινωνία της Καρδίτσας παραμένει βυθισμένη σε ένα βαρύ, ασήκωτο πένθος, καθώς ο πρόωρος χαμός του Γιώργου Τσίτογλου έχει αφήσει πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και ερωτηματικά που ζητούν απαντήσεις. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα της απόλυτης θλίψης, η φιγούρα που συγκλονίζει περισσότερο από κάθε άλλη είναι αυτή της τραγικής μητέρας του. Η γυναίκα που είδε τον κόσμο της να καταρρέει μέσα σε μια στιγμή, βρήκε τη δύναμη να μιλήσει για τον δικό της «άγγελο», προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους άκουσαν τις λέξεις που έβγαιναν με δυσκολία από τα χείλη της.
Η κραυγή απόγνωσής της αντηχεί στους δρόμους της πόλης, καθώς η ίδια δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν θα ξαναδεί το χαμόγελο του παιδιού της. «Αν ήξερα ότι θα πάθαινε αυτό, δεν θα τον άφηνα να φύγει ποτέ από κοντά μου», ψιθύρισε με μάτια πλημμυρισμένα από δάκρυα, περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές πριν το μοιραίο. Η αίσθηση της απώλειας είναι τόσο ζωντανή που κάθε της κουβέντα μοιάζει με μαχαιριά στην καρδιά. Η μητέρα του Γιώργου Τσίτογλου ανακάλεσε στη μνήμη της την τελευταία φορά που τον είδε, την τελευταία κουβέντα που αντάλλαξαν, αναρωτώμενη διαρκώς αν θα μπορούσε να είχε αλλάξει τη μοίρα.
Οι συγγενείς και οι φίλοι που βρέθηκαν στο πλευρό της προσπαθούν να της δώσουν κουράγιο, όμως ο πόνος της μάνας δεν γνωρίζει παρηγοριά. Η ενέργεια στο σπίτι της οικογένειας είναι γεμάτη από αναμνήσεις ενός παιδιού που είχε όλη τη ζωή μπροστά του, γεμάτο όνειρα και σχέδια που κόπηκαν απότομα. Η τραγική μητέρα περιέγραψε τον Γιώργο ως ένα παιδί με χρυσή καρδιά, πάντα πρόθυμο να βοηθήσει τους πάντες, γεγονός που κάνει την απουσία του ακόμα πιο επώδυνη για όλους όσοι τον γνώρισαν.
Η έρευνα για τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία συνεχίζεται, όμως για τη μητέρα του Γιώργου Τσίτογλου, καμία εξήγηση δεν είναι αρκετή για να απαλύνει τον πόνο της. Η ίδια παραμένει κλεισμένη στον δικό της κόσμο, αγκαλιά με τις φωτογραφίες του γιου της, περιμένοντας μια δικαίωση που ίσως δεν έρθει ποτέ με τον τρόπο που θα ήθελε. Η ιστορία αυτή έχει αγγίξει κάθε σπίτι στην Καρδίτσα, υπενθυμίζοντας σε όλους πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή. Οι λεπτομέρειες από τις τελευταίες του ώρες και η απόγνωση μιας γυναίκας που έχασε το στήριγμά της, συνθέτουν ένα σκηνικό αρχαίας τραγωδίας που κανείς δεν θα ξεχάσει.
