Η Λένα Παπαληγούρα, μια από τις πιο ταλαντούχες και αφοσιωμένες ηθοποιούς της γενιάς της, αποφάσισε να μοιραστεί μια προσωπική ιστορία που αναδεικνύει τη σκληρή, σχεδόν απάνθρωπη πλευρά του επαγγέλματος του ηθοποιού. Η απώλεια του πολυαγαπημένου της πατέρα, του Αναστάσιου Παπαληγούρα, ήταν ένα πλήγμα που τη σημάδεψε βαθιά, όμως η μοίρα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις την έφεραν αντιμέτωπη με μια δοκιμασία που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια. Η ίδια περιέγραψε με τρεμάμενη φωνή το πώς κλήθηκε να ανέβει στη σκηνή και να υποδυθεί έναν ρόλο, ενώ η καρδιά της ήταν κυριολεκτικά κομματιασμένη από τον πρόσφατο αποχαιρετισμό στον άνθρωπο που της χάρισε τη ζωή.
Η ημέρα της κηδείας ήταν για τη Λένα ένας ατέλειωτος Γολγοθάς. Μετά το βαρύ κλίμα του νεκροταφείου, τις θλιμμένες ματιές των συγγενών και τον τελευταίο ασπασμό, η ηθοποιός δεν είχε το δικαίωμα να κλειστεί στο σπίτι της και να θρηνήσει με την ησυχία της. Αντίθετα, έπρεπε να βαφτεί, να ντυθεί με το κοστούμι της παράστασης και να σταθεί μπροστά στο κοινό, το οποίο περίμενε να δει την ερμηνεία της χωρίς να γνωρίζει το δράμα που βίωνε στα παρασκήνια. Η ίδια ομολογεί πως αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο προσωπικό πένθος και τη δημόσια έκθεση ήταν κάτι παραπάνω από δύσκολη, ήταν μια ψυχοφθόρα μάχη με τον ίδιο της τον εαυτό.
Οι λεπτομέρειες εκείνης της βραδιάς προκαλούν ρίγη συγκίνησης. Η Λένα Παπαληγούρα θυμάται την προσπάθειά της να συγκρατήσει τα δάκρυά της την ώρα που τα φώτα άναβαν και η παράσταση ξεκινούσε. Η υποκριτική έγινε για εκείνη ένας τρόπος επιβίωσης αλλά και ένας βασανιστικός δρόμος, καθώς κάθε λέξη του κειμένου έμοιαζε να αποκτά άλλη βαρύτητα υπό το πρίσμα της απώλειας. Η δύναμη που κατέβαλε για να ολοκληρώσει την εμφάνισή της ήταν υπεράνθρωπη, αποδεικνύοντας πως το θέατρο απαιτεί θυσίες που συχνά αγγίζουν τα όρια της θηριωδίας.
Η εξομολόγησή της αυτή αποτελεί έναν φόρο τιμής στη μνήμη του πατέρα της, αλλά και μια υπενθύμιση για το τι κρύβεται πίσω από την αυλαία. Η Λένα Παπαληγούρα δεν ζήτησε οίκτο, αλλά μοιράστηκε την αλήθεια της για να δείξει πως οι καλλιτέχνες είναι πάνω από όλα άνθρωποι που πονούν, ακόμα και όταν το “πρέπει” τους αναγκάζει να χαμογελούν ή να υποδύονται κάποιον άλλον. Η εικόνα της ηθοποιού να αποθεώνεται από το χειροκρότημα την ίδια ώρα που η ψυχή της βρισκόταν ακόμα στο μνήμα του πατέρα της, είναι μια από τις πιο δυνατές και τραγικές στιγμές που έχουν καταγραφεί στον χώρο του ελληνικού πολιτισμού τα τελευταία χρόνια.
