Σε μια εξομολόγηση που ανατρέπει πολλά από τα στερεότυπα που περιβάλλουν τις σχέσεις της Εκκλησίας με την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να μιλήσει για έναν άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή του με την ανωτερότητά του. Ο γνωστός ακτιβιστής, που ποτέ δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί για τα πιστεύω του, αναφέρθηκε με πρωτοφανή τρυφερότητα στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, Αναστάσιο, αποκαλύπτοντας πτυχές μιας γνωριμίας που ελάχιστοι γνώριζαν μέχρι σήμερα. Η ατμόσφαιρα γύρω από αυτή την αποκάλυψη είναι γεμάτη σεβασμό, καθώς ο Βαλλιανάτος περιγράφει πώς ένας ιεράρχης τέτοιου βεληνεκούς στάθηκε απέναντί του με απόλυτη χριστιανική αγάπη, μακριά από αφορισμούς και σκληρές λέξεις.
Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, μιλώντας για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, τόνισε με έμφαση πως ο φωτισμένος ιεράρχης δεν του είπε ποτέ ούτε μια κακή κουβέντα για τον ερωτικό του προσανατολισμό. Σε μια εποχή που οι δημόσιες αντιπαραθέσεις για τέτοια ζητήματα συχνά παίρνουν άγρια τροπή, η στάση του Αναστασίου αποτελεί, σύμφωνα με τον ακτιβιστή, ένα φωτεινό παράδειγμα ανθρωπιάς. Ο Βαλλιανάτος περιέγραψε τις συναντήσεις τους ως στιγμές βαθιάς πνευματικότητας, όπου η ουσία του ανθρώπου προηγούνταν οποιασδήποτε ταμπέλας ή κοινωνικής προκατάληψης. Η αίσθηση του δικαίου και η ανοιχτή αγκαλιά του Αρχιεπισκόπου ήταν τα στοιχεία εκείνα που κέρδισαν τον απόλυτο σεβασμό του.
Σύμφωνα με τα όσα μοιράστηκε ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, η επικοινωνία τους βασιζόταν σε μια ειλικρίνεια που σπανίζει. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με το τεράστιο έργο του στην Αλβανία και τη διεθνή αναγνώριση, έδειξε στον ακτιβιστή πως η πίστη μπορεί να συμβαδίζει με την αποδοχή της διαφορετικότητας χωρίς ίχνος κριτικής. Αυτό το «κρυφό» μάθημα ζωής που έλαβε από τον ιεράρχη, ο Βαλλιανάτος το κουβαλάει πάντα μαζί του ως μια απόδειξη πως ο πραγματικός χριστιανισμός δεν έχει ανάγκη από φωνές μίσους. Η ηρεμία που του μετέδιδε ο Αναστάσιος ήταν κάτι που τον στιγμάτισε βαθιά, ειδικά σε στιγμές που ο ίδιος δεχόταν σκληρές επιθέσεις από άλλες κατευθύνσεις.
Η αποκάλυψη αυτή έρχεται να ρίξει φως στο πώς δύο φαινομενικά αντίθετοι κόσμοι μπορούν να συναντηθούν στο επίπεδο της αξιοπρέπειας και της κατανόησης. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος θέλησε να τιμήσει τον Αρχιεπίσκοπο με αυτόν τον τρόπο, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της ψυχής ενός ανθρώπου που επιλέγει να βλέπει την καρδιά και όχι τις επιλογές των άλλων. Οι λεπτομέρειες των συζητήσεών τους, που παρέμειναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας για χρόνια, συνθέτουν την εικόνα μιας σχέσης που βασίστηκε στην αλληλοεκτίμηση και την αμοιβαία αναγνώριση της ελευθερίας του ατόμου.
Σήμερα, ο Βαλλιανάτος μιλάει για τον Αναστάσιο ως έναν αληθινό πνευματικό πατέρα που δεν προσπάθησε ποτέ να τον «διορθώσει» ή να τον καταδικάσει. Αυτή η σπάνια στάση του Αρχιεπισκόπου παραμένει για τον ακτιβιστή ένας φάρος ελπίδας για μια κοινωνία πιο συμπεριληπτική. Η εξομολόγησή του προκαλεί αίσθηση, καθώς υπενθυμίζει σε όλους πως η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην καλοσύνη και πως οι μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, κρίνονται από τη σιωπή τους εκεί που οι άλλοι επιλέγουν να φωνάζουν.
