Πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία από εκείνο το μοιραίο πρωινό που η Ελλάδα πάγωσε στο άκουσμα της είδησης πως ο Παντελής Παντελίδης δεν είναι πια στη ζωή. Δέκα χρόνια μετά, ο πόνος της απώλειας παραμένει ολοζώντανος, ειδικά για τη γυναίκα που του έδωσε πνοή και τον λάτρεψε όσο κανείς άλλος, τη μητέρα του, Αθηνά. Η ατμόσφαιρα γύρω από την οικογένεια του αδικοχαμένου καλλιτέχνη παραμένει φορτισμένη, καθώς οι μνήμες επιστρέφουν με μια ορμή που κόβει την ανάσα, θυμίζοντας σε όλους το κενό που άφησε πίσω του το «παιδί του λαού».
Η Αθηνά Παντελίδου, μέσα από μια ανάρτηση που ξεχειλίζει από θλίψη και ανεκπλήρωτο πόθο, συγκλόνισε τους πάντες με τα λόγια της. Η φράση της «Είμαι εδώ και περιμένω να γυρίσεις» αντηχεί σαν ένας ψίθυρος που αρνείται να δεχτεί την σκληρή πραγματικότητα του θανάτου. Για εκείνη, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε εκείνη τη μαύρη μέρα, και κάθε λεπτό που περνάει είναι μια συνεχής αναμονή για ένα θαύμα που δεν έρχεται ποτέ. Η εξομολόγησή της προκάλεσε ρίγη συγκίνησης, καθώς περιέγραψε το δικό της ατελείωτο δράμα, αυτό της μάνας που καλείται να ζήσει χωρίς το σπλάχνο της.
Σύμφωνα με τα όσα μοιράστηκε, η παρουσία του Παντελή είναι παντού μέσα στο σπίτι, στις φωτογραφίες, στις αναμνήσεις και φυσικά στα τραγούδια του που συνεχίζουν να ακούγονται σε κάθε γωνιά της χώρας. Η Αθηνά Παντελίδου τόνισε πως παρά τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν, η πληγή στην ψυχή της δεν έκλεισε ποτέ, αντίθετα μοιάζει να βαθαίνει κάθε φορά που συνειδητοποιεί πως ο γιος της δεν θα περάσει ξανά την πόρτα του σπιτιού τους. Η δύναμη της ψυχής της να εκφράζει αυτόν τον πόνο δημόσια, δείχνει το μέγεθος της αγάπης που έτρεφε για τον Παντελή, μια αγάπη που ξεπερνά τα όρια της ζωής και του θανάτου.
Οι θαυμαστές του καλλιτέχνη, που δεν τον ξέχασαν ούτε στιγμή, έσπευσαν να συμπαρασταθούν στη μητέρα του, γεμίζοντας το διαδίκτυο με μηνύματα αγάπης και σεβασμού. Η επέτειος των δέκα ετών από τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη μετατράπηκε σε μια συλλογική προσευχή, με την Αθηνά να αποτελεί το σύμβολο του βουβού πόνου που κρύβεται πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι στιγμές που περιέγραψε, η μοναξιά και η ελπίδα που αρνείται να σβήσει, συνθέτουν το πορτρέτο μιας τραγικής φιγούρας που παλεύει καθημερινά με τις σκιές του παρελθόντος.
Το «αντίο» που δεν ειπώθηκε ποτέ παραμένει η μεγαλύτερη δοκιμασία για την οικογένεια Παντελίδη. Η Αθηνά συνεχίζει να κρατά αναμμένο το καντήλι της μνήμης του, περιμένοντας μια απάντηση στη σιωπή που άφησε πίσω του ο γιος της. Αυτά τα δέκα χρόνια δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μακρά πορεία μέσα στο σκοτάδι, με μόνη παρηγοριά τη φωνή του Παντελή που θα θυμίζει πάντα πως κάποτε υπήρξε ένας θρύλος που έφυγε πολύ νωρίς, αφήνοντας πίσω του μια μάνα να περιμένει ακόμα την επιστροφή του.
