Η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η γυναίκα που ταύτισε το όνομά της με τη λάμψη, το μπρίο και την αστείρευτη ζωντάνια, βιώνει τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, χωρίς όμως να γνωρίζει την τραγική αλήθεια που θα μπορούσε να την τσακίσει οριστικά. Σχεδόν τρεις μήνες έχουν περάσει από τη στιγμή που ο επί 27 ολόκληρα χρόνια σύντροφός της, ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος, άφησε την τελευταία του πνοή, όμως για τη μεγάλη πρωταγωνίστρια ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει σε μια γλυκιά ψευδαίσθηση.
Η στενή φίλη και πιστή συνεργάτιδά της, Σταυρίνα Ευστρατιάδου, μιλώντας με τρεμάμενη φωνή, αποκάλυψε το πέπλο προστασίας που έχει απλωθεί γύρω από τη Ζωζώ. Το φετινό Πάσχα ήταν το πρώτο μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες που η αγαπημένη ηθοποιός δεν είχε στο πλευρό της τον άνθρωπό της. Η απουσία του ήταν αισθητή, μια βαριά σκιά που πλανιόταν πάνω από το σπίτι της, γεμίζοντας την καρδιά της με μια ανεξήγητη μελαγχολία. Παρά τις προσπάθειες των φίλων της, που την πήγαν στον Επιτάφιο και την οδήγησαν μέχρι το γραφικό Ναύπλιο για μια πασχαλινή εκδρομή, η μοναξιά της Ζωζώς ήταν διάχυτη.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι η απόφαση του στενού της κύκλου να της αποκρύψει τον θάνατο του Πύρρου. Κάθε φορά που η Ζωζώ ρωτάει με αγωνία «πού είναι ο Πύρρος;», η απάντηση που λαμβάνει είναι ένα αθώο ψέμα: «Έχει πάει σε μια δουλειά, θα αργήσει». Η Σταυρίνα Ευστρατιάδου εξήγησε πως αυτή η τακτική δεν επιλέχθηκε μόνο για να γλιτώσει η ηθοποιός τον αβάσταχτο πόνο, αλλά κυρίως για λόγους υγείας. Οι θεράποντες ιατροί ήταν σαφείς: η είδηση του χαμού του συντρόφου της θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για την ήδη επιβαρυμένη κατάστασή της.
Η καθημερινότητα της «βασίλισσας» της πίστας είναι πλέον μια μάχη με τη φθορά. Η Ζωζώ Σαπουντζάκη είναι πλέον κατάκοιτη, καθηλωμένη σε αναπηρικό καρότσι, καθώς τα πόδια της, που κάποτε όργωναν τη σκηνή και αποθεώνονταν από το κοινό, την έχουν εγκαταλείψει οριστικά. Κάθε μέρα φέρνει και ένα νέο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα υγείας, ενώ η πρόσφατη νοσηλεία της για αναπνευστικά θέματα συνέπεσε τραγικά με τη νοσηλεία του Πύρρου στο ίδιο νοσοκομείο, πριν εκείνος καταλήξει στα τέλη Ιανουαρίου. Εκείνη τη στιγμή, οι δυο τους βρίσκονταν κάτω από την ίδια στέγη, αλλά σε διαφορετικούς κόσμους πόνου.
Σήμερα, η Ζωζώ ζει σε μια προστατευμένη «φούσκα», όπου κανείς δεν επιτρέπεται να προφέρει τη λέξη θάνατος. Οι φίλοι που την επισκέπτονται έχουν λάβει αυστηρές οδηγίες να μην αποκαλύψουν τίποτα, διατηρώντας ζωντανή την ελπίδα της επιστροφής του αγαπημένου της. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία αγάπης για μια γυναίκα που χάρισε μόνο χαμόγελα, αλλά τώρα η ίδια η ζωή της επιφυλάσσει το πιο σκληρό και μελαγχολικό φινάλε, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και την αλήθεια που παραμονεύει στις σκιές.
