Η εμβληματική σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, Μαίρη Χρονοπούλου, που έζησε μια ζωή γεμάτη φως, ένταση και απόλυτη κυριαρχία στη σκηνή, φαίνεται πως είχε σχεδιάσει το δικό της φινάλε με έναν τρόπο που αντανακλά την αδέσμευτη προσωπικότητά της. Οι λεπτομέρειες που έρχονται στο φως για το τελευταίο «αντίο» στην μεγάλη πρωταγωνίστρια προκαλούν ρίγη συγκίνησης, καθώς αποκαλύπτεται μια επιθυμία που ανατρέπει τα καθιερωμένα και δείχνει το θάρρος μιας γυναίκας που δεν φοβήθηκε ποτέ να βαδίσει τον δικό της δρόμο, ακόμα και στην ύστατη στιγμή.
Σύμφωνα με μαρτυρίες στενών της φίλων και ανθρώπων που βρέθηκαν δίπλα της μέχρι τις τελευταίες της στιγμές, η Μαίρη Χρονοπούλου ήταν κατηγορηματική όσον αφορά τη διαδικασία της κηδείας της. «Εμένα δεν θα με πάτε στην εκκλησία», φέρεται να έλεγε με εκείνη τη χαρακτηριστική, σταθερή φωνή της, ξεκαθαρίζοντας πως δεν επιθυμούσε μια θρησκευτική τελετή με τον παραδοσιακό τρόπο. Η μεγάλη σταρ είχε επιλέξει την οδό της αποτέφρωσης, μια απόφαση που είχε επικοινωνήσει με σαφήνεια, ζητώντας το τέλος της να είναι λιτό, αξιοπρεπές και α
πόλυτα σύμφωνο με τις προσωπικές της πεποιθήσεις.
Η ατμόσφαιρα γύρω από την υλοποίηση της επιθυμίας της είναι φορτισμένη, καθώς οι οικείοι της προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι κάθε λεπτομέρεια θα γίνει ακριβώς όπως εκείνη την είχε ονειρευτεί. Η Μαίρη Χρονοπούλου δεν ήθελε θρήνους και μαύρα ρούχα· ήθελε μια γιορτή για τη ζωή, μια τελευταία υπόκλιση μπροστά σε εκείνους που τη λάτρεψαν, χωρίς τα τυπικά πρωτόκολλα που ένιωθε ότι δεν της ταίριαζαν. Η επιλογή της να αποφύγει την εκκλησία δεν ήταν μια πράξη ασέβειας, αλλά μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να παραμείνει αυθεντική μέχρι το τέλος, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά ελευθερίας.
Οι πληροφορίες αναφέρουν πως η τελετή αποχαιρετισμού θα έχει έναν χαρακτήρα πολιτικό, με τη σορό της να μεταφέρεται στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, ακολουθώντας πιστά τις γραπτές οδηγίες που είχε αφήσει η ίδια. Η συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο είναι διάχυτη, καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως η Μαίρη Χρονοπούλου φεύγει όπως ακριβώς έζησε: ως μια «μεγάλη κυρία» που όριζε τη μοίρα της με το κεφάλι ψηλά. Το τελευταίο χειροκρότημα θα ηχήσει όχι κάτω από θόλους εκκλησιών, αλλά κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, τιμώντας μια γυναίκα που υπήρξε, πάνω από όλα, ο εαυτός της.
