Η ατμόσφαιρα στο κοιμητήριο ήταν πέρα από κάθε περιγραφή, μια σκηνή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία που κανείς δεν θα μπορούσε να αντέξει. Η Γωγώ Μαστροκώστα, η γυναίκα που όλοι θυμούνται για το φως και την παρουσία της, οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία μέσα σε ένα λευκό φέρετρο, το οποίο συμβόλιζε την αγνότητα και τον άδικο χαμό της. Ωστόσο, η στιγμή που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη όσων παρευρέθηκαν δεν ήταν άλλη από τις κραυγές της μητέρας της, που αντηχούσαν σαν θρήνος σε ολόκληρο τον χώρο, προκαλώντας ρίγη σε κάθε άνθρωπο που βρισκόταν εκεί.
Η μητέρα της, ανήμπορη να διαχειριστεί τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας του παιδιού της, δεν σταμάτησε λεπτό να μιλά στη Γωγώ, σαν να περίμενε να πάρει μια απάντηση που δεν θα ερχόταν ποτέ. «Λουλούδι μου, σε φέρανε άγγελέ μου, πάρε με μαζί σου», ούρλιαζε με σπασμένη φωνή, πέφτοντας πάνω στο λευκό φέρετρο με μια απελπισία που ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια. Ο πόνος της ήταν τόσο ωμός και αληθινός, που όλοι οι παρευρισκόμενοι, ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι, δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, νιώθοντας το βάρος της ανείπωτης θλίψης.
Οι στιγμές αυτές ήταν μια μαρτυρία του τι σημαίνει να χάνεις το παιδί σου, μια δοκιμασία που κανένας γονέας δεν θα έπρεπε να κληθεί να αντιμετωπίσει. Οι κραυγές της μητέρας, γεμάτες από αγάπη και απόγνωση, έσκιζαν την απόλυτη σιωπή που επικρατούσε, ενώ το λευκό φέρετρο έμοιαζε να απορροφά όλο τον πόνο και τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής που κόπηκε τόσο πρόωρα. Ο Χρήστος Δέλλας, αλλά και όλοι οι στενοί συγγενείς, έστεκαν σαν σκιές, παρακολουθώντας αυτό το δράμα να εκτυλίσσεται με μια αίσθηση απόλυτης ανημποριάς.
Κανείς δεν μπορούσε να την πλησιάσει, κανείς δεν μπορούσε να βρει τα κατάλληλα λόγια για να την παρηγορήσει. Η μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα, σε μια κατάσταση απόλυτου παραληρήματος πόνου, ζητούσε από τον Θεό να της επιστρέψει το παιδί της ή να την πάρει μαζί της, μην μπορώντας να διανοηθεί τη συνέχεια της ζωής χωρίς εκείνη. Ήταν μια σκηνή που υπενθύμισε σε όλους πόσο εύθραυστα είναι όλα, πόσο γρήγορα μπορούν όλα να χαθούν και πόσο βαθύς μπορεί να είναι ο πόνος μιας μητέρας που αποχαιρετά το κομμάτι του εαυτού της. Η κηδεία αυτή δεν ήταν απλώς ένας αποχαιρετισμός, αλλά μια κατάθεση ψυχής, όπου ο θρήνος της μάνας έγινε η φωνή όλων όσοι πενθούσαν για την απώλεια μιας γυναίκας που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στις ζωές όλων.
