Η ατμόσφαιρα στον τελευταίο αποχαιρετισμό της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν ασήκωτη, γεμάτη από μια βαριά σκιά που σκέπαζε τους πάντες. Ανάμεσα στα πρόσωπα που βίωναν τον πιο ανείπωτο πόνο, η αδελφή της, Φωτεινή, αποτέλεσε το επίκεντρο μιας ανείπωτης τραγωδίας. Η γυναίκα, αδυνατώντας να συνηθίσει στην ιδέα του οριστικού χωρισμού, ξέσπασε σε λυγμούς που έσκιζαν τη σιωπή του κοιμητηρίου, υπενθυμίζοντας σε όλους το μέγεθος του κενού που αφήνει πίσω της η Γωγώ.
Κάθε λέξη που έβγαινε από τα χείλη της ήταν μια κραυγή απόγνωσης που δεν απευθυνόταν στον κόσμο, αλλά στην ίδια την αγαπημένη της αδελφή. «Κορίτσι μου, δεν το αντέχω που είσαι εκεί», ψιθύριζε με μια φωνή που έσπαγε από τον σπαραγμό, ενώ το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στο σημείο όπου αναπαυόταν η Γωγώ. Δεν ήταν απλώς ένας θρήνος, ήταν μια ολόκληρη κατάθεση ψυχής από μια γυναίκα που είχε συνδεθεί με τη Γωγώ με δεσμούς που κανένας θάνατος δεν μπορεί να καταστρέψει. Ο πόνος της ήταν ωμός, απόλυτος και τόσο αληθινός, που όλοι γύρω της ένιωθαν να λυγίζουν μαζί της, αδυνατώντας να προσφέρουν οποιαδήποτε μορφή παρηγοριάς.
Η Φωτεινή, μέσα στη δίνη της συντριβής της, προσπάθησε να βρει δύναμη, αλλά κάθε φορά που κοιτούσε το φέρετρο, το τείχος που έχτιζε γύρω της κατέρρεε. Οι στιγμές αυτές έγιναν το σύμβολο του πόνου που βιώνει μια οικογένεια όταν χάνει το παιδί, την αδελφή, τον άνθρωπο που ήταν η σταθερά της ζωής τους. Η εικόνα της, συντετριμμένη και χαμένη μέσα στον θρήνο, θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων όσων παρευρέθηκαν σε εκείνη την ημέρα, ως μια υπενθύμιση της ευθραυστότητας της ανθρώπινης ύπαρξης.
Κανείς δεν μπορούσε να τη συγκρατήσει, κανείς δεν μπορούσε να της πει ότι ο χρόνος θα απαλύνει τον πόνο της, γιατί εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος για τη Φωτεινή είχε σταματήσει. Το «κορίτσι μου» που επαναλάμβανε συνεχώς ήταν η απόδειξη της βαθιάς αγάπης και της αλληλεγγύης που χαρακτήριζε τις δυο τους. Η αδελφική σχέση, που είχε σφυρηλατηθεί μέσα στα χρόνια, μετατράπηκε σε μια θλιβερή ανάμνηση που τώρα καλείται να διαχειριστεί μόνη της. Η Φωτεινή, μέσα στο σκοτάδι του πένθους, απέδειξε ότι ο μεγαλύτερος πόνος είναι εκείνος που δεν μπορεί να χωρέσει σε λόγια, αλλά ξεσπά με λυγμούς που δονούν την ατμόσφαιρα. Η Γωγώ Μαστροκώστα μπορεί να έφυγε, αλλά η αγάπη της αδελφής της παραμένει ζωντανή, μια υπόσχεση ότι δεν θα την ξεχάσει ποτέ, ακόμη και όταν οι κραυγές του πόνου θα έχουν δώσει τη θέση τους στη σιωπηλή μνήμη που θα τη συνοδεύει για πάντα.
