Η είδηση του θανάτου του Φαίδωνα Γεωργίτση στις 1 Μαρτίου 2019 σκόρπισε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό που τον είχε αγαπήσει μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Ο σπουδαίος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, έχοντας αφήσει πίσω του μια μακρά και ξεχωριστή διαδρομή στην ελληνική σκηνή.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης είχε συνδεθεί ιδιαίτερα με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Η χαρακτηριστική του εμφάνιση, η παρουσία του στην οθόνη και οι ρόλοι του σε δημοφιλείς παραγωγές τον καθιέρωσαν ως έναν από τους γοητευτικούς πρωταγωνιστές της εποχής του. Για πολλούς θεατές παρέμεινε στη μνήμη ως ένας από τους χαρακτηριστικούς «ζεν πρεμιέ» του ελληνικού σινεμά.
Η πορεία του στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1960, όταν εμφανίστηκε στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν. Ήταν το πρώτο σημαντικό βήμα μιας καριέρας που θα συνεχιζόταν για πολλές δεκαετίες και θα τον οδηγούσε σε συνεργασίες με σημαντικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς.
Στη συνέχεια, ο Γεωργίτσης έγινε ιδιαίτερα γνωστός μέσα από τις ταινίες της Φίνος Φιλμ, πολλές από τις οποίες σκηνοθέτησε ο Γιάννης Δαλιανίδης. Ανάμεσα στους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε συχνά ήταν η Ζωή Λάσκαρη, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Κώστας Βουτσάς και η Μάρθα Καραγιάννη. Οι συγκεκριμένες παραγωγές αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι του ελληνικού κινηματογράφου και συνέβαλαν στην καθιέρωσή του.
Ταινίες όπως «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Κόκκινα Φανάρια», «Νύχτα γάμου», «Ένας ιππότης για τη Βασούλα» και «Μια κυρία στα μπουζούκια» έμειναν στη συλλογική μνήμη και ο Φαίδων Γεωργίτσης ήταν μέρος αυτής της κινηματογραφικής εποχής. Συνολικά, σύμφωνα με στοιχεία για την καριέρα του, συμμετείχε σε περισσότερες από 40 ταινίες, 13 από τις οποίες ήταν παραγωγές της Φίνος Φιλμ.
Η σχέση του με το θέατρο ήταν εξίσου σημαντική. Η πρώτη θεατρική του εμφάνιση έγινε το 1963, στο έργο «Νεκροί χωρίς Τάφο», με τον θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τον Μίνωα Βολανάκη, αποκτώντας εμπειρία σε διαφορετικά είδη θεατρικής δουλειάς.
Ο ίδιος δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Παράλληλα, η σχέση του με το θέατρο συνεχίστηκε και σε προσωπικό επίπεδο, καθώς μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, Μπέτσυ Γεωργίτση, δημιούργησαν δικό τους θεατρικό θίασο με έδρα το Κορωπί.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972, στη σειρά «Κόκκινο δαχτυλίδι». Χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του 1990, μια νέα γενιά τηλεθεατών τον γνώρισε μέσα από τις καθημερινές σειρές του Νίκου Φώσκολου, «Καλημέρα Ζωή» και «Λάμψη». Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να παραμείνει αναγνωρίσιμος και σε μια εποχή κατά την οποία το τηλεοπτικό κοινό είχε πλέον αλλάξει.
Η προσωπική του ζωή είχε επίσης απασχολήσει κατά καιρούς τη δημοσιότητα. Ο πρώτος γάμος του ήταν με την ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί στη δραματική σχολή και παντρεύτηκαν το 1967, όμως ο γάμος τους κράτησε περίπου τρία χρόνια. Η σχέση τους συνδέθηκε και επαγγελματικά με το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Αργότερα ο Φαίδων Γεωργίτσης παντρεύτηκε τη Μπέτσυ Γεωργίτση, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τη Μαρίζα και τον Ραφαέλο. Η οικογένεια δημιούργησε τον δικό της θεατρικό θίασο, ενώ ο ίδιος τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε απομακρυνθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δημοσιότητα.
Μια ιδιαίτερη πλευρά της ζωής του ήταν και η αγάπη του για τα ζώα. Σύμφωνα με τη Φίνος Φιλμ, ο ηθοποιός ήταν ιδιαίτερα φιλόζωος και για χρόνια περιέθαλπε αδέσποτα στο κτήμα του στο Κορωπί. Ήταν μια δραστηριότητα που δεν είχε την ίδια δημοσιότητα με την καλλιτεχνική του πορεία, αλλά αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Παρότι ο κινηματογράφος τον είχε καθιερώσει ως έναν από τους γοητευτικούς πρωταγωνιστές της εποχής του, ο ίδιος δεν έκρυβε ότι είχε διαφορετικές καλλιτεχνικές αναφορές. Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε αναφερθεί στον Μάρλον Μπράντο, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα, ενώ είχε ενοχληθεί από τις συγκρίσεις του με τον Τζέιμς Ντιν. Ο Γεωργίτσης είχε εξηγήσει ότι προτιμούσε τον Μπράντο ως πρότυπο υποκριτικής.
Η κινηματογραφική του εικόνα, πάντως, παρέμεινε ισχυρή. Ο Γεωργίτσης ανήκε στη γενιά των ηθοποιών που έζησαν την άνθηση του ελληνικού κινηματογράφου και συνεργάστηκαν με πρόσωπα που έχουν πλέον περάσει στην ιστορία του θεάματος. Οι ταινίες στις οποίες συμμετείχε εξακολουθούν να προβάλλονται και να ανακαλούνται από το κοινό, διατηρώντας ζωντανή την παρουσία του στην ελληνική ποπ κουλτούρα.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Οι δημοσιευμένες πληροφορίες ανέφεραν ότι έδινε μάχη με τον καρκίνο. Η ΕΡΤ και άλλα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ανακοίνωσαν τον θάνατό του την 1η Μαρτίου 2019, σε ηλικία 80 ετών.
Η είδηση προκάλεσε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό χώρο. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εξέφρασε τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ο Φαίδων Γεωργίτσης είχε συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ σε πέντε παραγωγές από το 1975 έως το 1978.
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης, όπου συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο τον αποχαιρέτησαν. Η απώλειά του ήρθε να κλείσει έναν ακόμη κύκλο για μια γενιά ηθοποιών που είχε πρωταγωνιστήσει σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες περιόδους του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης δεν έμεινε στη μνήμη μόνο για την εμφάνισή του. Η πορεία του περιλάμβανε κινηματογράφο, θέατρο, τηλεόραση και σκηνοθεσία, ενώ κατάφερε να παραμείνει ενεργός σε διαφορετικές περιόδους της ελληνικής καλλιτεχνικής ζωής. Από τις ταινίες της δεκαετίας του 1960 μέχρι τις δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές των επόμενων δεκαετιών, η παρουσία του πέρασε από διαφορετικές εποχές χωρίς να χαθεί από το προσκήνιο.
Σήμερα, οι παλιές ταινίες του εξακολουθούν να επαναφέρουν στην οθόνη έναν ηθοποιό που αποτέλεσε χαρακτηριστική φυσιογνωμία του ελληνικού σινεμά. Οι συνεργασίες του με τη Ζωή Λάσκαρη, τη Μαίρη Χρονοπούλου, τον Κώστα Βουτσά και άλλους πρωταγωνιστές μιας ολόκληρης εποχής αποτελούν μέρος της κινηματογραφικής ιστορίας της χώρας.
Ο θάνατος του Φαίδωνα Γεωργίτση στις 1 Μαρτίου 2019 σήμανε το τέλος μιας μεγάλης καλλιτεχνικής διαδρομής. Η εικόνα του, όμως, παραμένει συνδεδεμένη με ταινίες που εξακολουθούν να παρακολουθούν γενιές Ελλήνων. Και μέσα από αυτές, ο ηθοποιός που κάποτε βρισκόταν σταθερά στο επίκεντρο του ελληνικού κινηματογράφου συνεχίζει να έχει τη δική του θέση στη μνήμη του κοινού.
