Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Χρήστου Μαρκίδη είχαν μια εξέλιξη που κανείς από όσους παρακολουθούσαν την καλλιτεχνική του πορεία δεν θα μπορούσε εύκολα να προβλέψει. Ο ζωγράφος, ποιητής και δοκιμιογράφος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που εκτεινόταν για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και κινούνταν ανάμεσα στη ζωγραφική, την ποίηση και τον στοχασμό πάνω στην τέχνη.
Ο Χρήστος Μαρκίδης εντοπίστηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου 2026. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τις προηγούμενες ημέρες δεν είχε δώσει σημεία ζωής, γεγονός που προκάλεσε ανησυχία στο περιβάλλον του. Οι αρμόδιες Αρχές διερευνούν τις συνθήκες και τα ακριβή αίτια του θανάτου του.
Οι πρώτες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν από ελληνικά μέσα έκαναν λόγο για ενδεχόμενο αυτοχειρίας, όμως η έρευνα των Αρχών βρισκόταν σε εξέλιξη. Για τον λόγο αυτό, οι συνθήκες του θανάτου του δεν θα πρέπει να παρουσιάζονται ως οριστικά διαπιστωμένες πέρα από όσα έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι λίγες ώρες πριν από τον εντοπισμό του είχε κάνει μια τελευταία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε αυτήν είχε αναφερθεί σε λόγια του ποιητή Νίκου Καρούζου, σε μια δημοσίευση που μετά τον θάνατό του απέκτησε διαφορετική βαρύτητα στα μάτια όσων γνώριζαν το έργο και τη σκέψη του. Η ανάρτηση έχει αναφερθεί από αρκετά ελληνικά μέσα ενημέρωσης, χωρίς όμως να μπορεί να ερμηνευτεί με βεβαιότητα ως μήνυμα που προανήγγειλε όσα ακολούθησαν.
Ο Χρήστος Μαρκίδης γεννήθηκε στη Δράμα το 1954 και από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο της τέχνης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1974 έως το 1979, ενώ το αντικείμενο των σπουδών και των ενδιαφερόντων του δεν περιορίστηκε μόνο στη ζωγραφική. Ασχολήθηκε επίσης με τη νωπογραφία, την ιστορία της τέχνης, τη ρυθμολογία και την παιδαγωγική ψυχολογία.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του έζησε και εργάστηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι. Η παραμονή του στη γαλλική πρωτεύουσα αποτέλεσε ένα ακόμη κεφάλαιο στην καλλιτεχνική του διαδρομή, η οποία στη συνέχεια συνδέθηκε στενά με την ελληνική εικαστική σκηνή.
Στη διάρκεια της πορείας του πραγματοποίησε 14 ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η δουλειά του είχε ως βασικά θέματα την ανθρώπινη μορφή, τις προσωπογραφίες και τις νεκρές φύσεις, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε ο τρόπος με τον οποίο συνέδεε τη φιγούρα με τον χώρο γύρω της.
Στα έργα του υπήρχε συχνά έντονη παρουσία σκούρων τόνων, ενώ το φως αποκτούσε συμβολική και μεταφυσική διάσταση. Οι επιλογές αυτές δημιουργούσαν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, που χαρακτήριζε μεγάλο μέρος της ζωγραφικής του και έκανε το έργο του αναγνωρίσιμο στον χώρο των εικαστικών.
Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Χρήστος Μαρκίδης είχε αναπτύξει μια σημαντική σχέση με την ποίηση. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισαν να κυκλοφορούν ποιητικές συλλογές και κείμενά του σε λογοτεχνικά περιοδικά, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργική του δραστηριότητα δεν περιοριζόταν στον καμβά.
Ανάμεσα στις ποιητικές του συλλογές περιλαμβάνονται τα «Μονόζυγο – Τέσσερα Σχεδιάσματα», «Έως», «Άτια στο σκοτεινό νερό», «Κιννάβαρι», «Δράκων κατήλθες» και «Έρεβος ή το άλλο φως». Το 2023 κυκλοφόρησε επίσης ο συγκεντρωτικός τόμος «Ποιήματα 1999-2020», συγκεντρώνοντας μεγάλο μέρος της ποιητικής του διαδρομής.
Το συγγραφικό του έργο περιλάμβανε ακόμη δοκιμιακά κείμενα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Κατάματα», το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά το 2005 και επανεκδόθηκε τα επόμενα χρόνια. Η σχέση του με τη θεωρία και τη σκέψη γύρω από την τέχνη ήταν επομένως εξίσου σημαντική με την πρακτική του ως ζωγράφου.
Ακόμη και τα τελευταία χρόνια, ο Μαρκίδης δεν είχε εγκαταλείψει τη δημιουργική του δραστηριότητα. Το 2022 παρουσίασε νέα ατομική έκθεση, ενώ το 2025 κυκλοφόρησε λεύκωμα αφιερωμένο στη ζωγραφική και τα σχέδιά του. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα η καλλιτεχνική του παρουσία παρέμενε ενεργή.
Η έκδοση του λευκώματος «Χρήστος Μαρκίδης, Ζωγραφική-Σχέδια» το 2025 αποτέλεσε ένα από τα πιο πρόσφατα σημαντικά σημεία της δημόσιας καλλιτεχνικής του διαδρομής. Έναν χρόνο αργότερα, η είδηση του θανάτου του έμελλε να αλλάξει απότομα τον τρόπο με τον οποίο το κοινό θα κοιτούσε πλέον αυτή την τελευταία περίοδο της ζωής του.
Ωστόσο, δεν υπάρχουν επαρκή δημόσια στοιχεία που να επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα για το τι συνέβαινε στην προσωπική του ζωή κατά τους τελευταίους μήνες. Δεν έχουν δημοσιοποιηθεί επιβεβαιωμένες πληροφορίες που να τεκμηριώνουν κάποια συγκεκριμένη ασθένεια, οικονομικό πρόβλημα ή άλλη προσωπική δυσκολία ως αιτία όσων συνέβησαν. Η προσπάθεια να συνδεθεί ο θάνατός του με συγκεκριμένο λόγο χωρίς επίσημη επιβεβαίωση θα ήταν αυθαίρετη.
Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι ο 72χρονος καλλιτέχνης ζούσε στα Εξάρχεια και ότι τις τελευταίες ημέρες πριν από τον θάνατό του δεν είχε επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Όταν εντοπίστηκε, οι Αρχές ανέλαβαν να διερευνήσουν την υπόθεση και να αποσαφηνίσουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του.
Η τελευταία του ανάρτηση απέκτησε έτσι ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όχι επειδή αποδεικνύει κάποια πρόθεση ή εξηγεί τα γεγονότα, κάτι που δεν μπορεί να υποστηριχθεί με ασφάλεια, αλλά επειδή αποτελεί το τελευταίο δημόσιο ίχνος ενός ανθρώπου που σε όλη του τη ζωή είχε έντονη σχέση με τον λόγο, την ποίηση και τα υπαρξιακά ερωτήματα.
Η αναφορά στον Νίκο Καρούζο, έναν ποιητή με τον οποίο ο Μαρκίδης είχε μια πνευματική συγγένεια μέσα από την αγάπη του για την ποίηση, αποκτά μετά τον θάνατό του μια ιδιαίτερη συμβολική διάσταση. Παρ’ όλα αυτά, η ερμηνεία μιας ανάρτησης εκ των υστέρων χρειάζεται προσοχή. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη για την ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου ή για τις προθέσεις του.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε θλίψη στον χώρο των εικαστικών και των γραμμάτων. Ο Μαρκίδης δεν υπήρξε μόνο ζωγράφος. Υπήρξε ένας δημιουργός που προσπάθησε να κινείται ταυτόχρονα ανάμεσα στην εικόνα και τη λέξη, αφήνοντας πίσω του έργο σε διαφορετικές μορφές τέχνης.
Η πορεία του από τη Δράμα στην Αθήνα, από την ΑΣΚΤ στο Παρίσι και από τη ζωγραφική στην ποίηση συνθέτει μια ζωή αφιερωμένη στη δημιουργία. Οι δεκάδες εκθέσεις, τα βιβλία και οι ποιητικές συλλογές αποτελούν πλέον το βασικό αποτύπωμα της διαδρομής του.
Τα τελευταία χρόνια, επομένως, δεν μπορούν να περιγραφούν μόνο μέσα από το τραγικό τέλος. Υπήρξαν επίσης χρόνια κατά τα οποία ο Χρήστος Μαρκίδης συνέχισε να δημιουργεί, να εκδίδει έργα και να παρουσιάζει τη δουλειά του. Η έκδοση λευκώματος μόλις έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνέχειας.
Ο θάνατός του στα 72 του χρόνια αφήνει αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τις ακριβείς συνθήκες που προηγήθηκαν, τα οποία καλούνται να διερευνήσουν οι αρμόδιες Αρχές. Μέχρι να υπάρξουν οριστικά στοιχεία, χρειάζεται να διαχωρίζεται αυτό που έχει επιβεβαιωθεί από όσα αποτελούν εκτιμήσεις ή δημοσιογραφικές πληροφορίες.
Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι η έκταση της καλλιτεχνικής του διαδρομής. Ο Χρήστος Μαρκίδης άφησε πίσω του ζωγραφικά έργα, ποιήματα, δοκίμια και εκδόσεις που καταγράφουν τη δική του ματιά απέναντι στον άνθρωπο, τον χώρο, το φως και την τέχνη. Και καθώς η είδηση του θανάτου του συνεχίζει να γίνεται γνωστή, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον όχι μόνο στις τελευταίες ημέρες του, αλλά και στο έργο που δημιούργησε σε μια ολόκληρη ζωή.
