Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ένας από τους πιο σεβαστούς και αυθεντικούς καλλιτέχνες της γενιάς του, δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του και αυτή τη φορά αποφάσισε να ρίξει μια «βόμβα» μεγατόνων για το παρασκήνιο του ελληνικού θεάματος. Με την εμπειρία δεκαετιών να τον συνοδεύει, ο γνωστός ηθοποιός και δημιουργός μίλησε έξω από τα δόντια για μια παθογένεια που φαίνεται να έχει δηλητηριάσει τον χώρο της υποκριτικής: τον ανεξέλεγκτο ναρκισσισμό.
Η εξομολόγησή του προκαλεί αίσθηση, καθώς ο Μιχαηλίδης δεν δίστασε να περιγράψει συμπεριφορές συναδέλφων του που σοκάρουν. Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει μια μερίδα ηθοποιών που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, πιστεύοντας ακράδαντα πως οι ίδιοι αποτελούν «την αρχή και το τέλος» του κόσμου. Αυτή η αίσθηση παντοδυναμίας και η υπερβολική ενασχόληση με το «εγώ» τους, όπως τόνισε, είναι μια παγίδα που όχι μόνο καταστρέφει την καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά αλλοιώνει και τον ίδιο τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης εξήγησε πως η έκθεση στα φώτα της δημοσιότητας και η αποθέωση από το κοινό μπορούν πολύ εύκολα να οδηγήσουν σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού. Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο, όπως αποκάλυψε, που θεωρούν πως ο πλανήτης περιστρέφεται γύρω από τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες, αγνοώντας την ομαδική δουλειά που απαιτεί το θέατρο και η τηλεόραση. Η έπαρση αυτή, που συχνά αγγίζει τα όρια της ψυχολογικής πάθησης, δημιουργεί ένα τοξικό περιβάλλον στις πρόβες και στα γυρίσματα, κάνοντας τη συνεργασία μαζί τους σχεδόν αδύνατη.
Η κριτική του δεν σταμάτησε εκεί. Ο δημοφιλής καλλιτέχνης υπογράμμισε πως η πραγματική αξία ενός ηθοποιού φαίνεται στην ταπεινότητα και στην εργατικότητα, στοιχεία που τείνουν να εξαφανιστούν κάτω από το βάρος της ματαιοδοξίας. «Παθαίνουν ναρκισσισμό», ανέφερε χαρακτηριστικά, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τους νεότερους συναδέλφους του που μπορεί να παρασυρθούν από την προσωρινή δόξα των social media και της αναγνωρισιμότητας.
Οι δηλώσεις αυτές ήδη συζητιούνται έντονα στα καλλιτεχνικά πηγαδάκια, καθώς πολλοί προσπαθούν να αναγνωρίσουν πίσω από τα λόγια του συγκεκριμένα πρόσωπα που έχουν επιδείξει τέτοιες αλαζονικές συμπεριφορές. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, με τη σοβαρότητα και το ήθος που τον διακρίνει, επέλεξε να θέσει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η τέχνη είναι προσφορά και όχι ένα μέσο για την ικανοποίηση προσωπικών συμπλεγμάτων. Η αλήθεια του, σκληρή αλλά αναγκαία, φέρνει στο φως μια πραγματικότητα που πολλοί γνώριζαν αλλά λίγοι τόλμησαν να περιγράψουν με τόση σαφήνεια.
