Ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ένας από τους πιο ταλαντούχους και αινιγματικούς ηθοποιούς της γενιάς του, βρέθηκε καλεσμένος στο vidcast «Νέα γυναίκα μόνη, ΔΕΝ ψάχνει» και μίλησε στη Ναταλία Αργυράκη για θέματα που σπάνια αγγίζει στις δημόσιες τοποθετήσεις του. Με την αφοπλιστική ειλικρίνεια και τη φιλοσοφημένη ματιά που τον διακρίνει, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στον έρωτα, στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά κυρίως στη δυσκολία του να συγχωρεί, μια διαδικασία που όπως παραδέχτηκε, αποτελεί για εκείνον ένα διαρκές «εσωτερικό εργαστήρι».
Χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερη παρομοίωση, ο Γιώργος Χρυσοστόμου παρομοίασε τις σχέσεις με ένα λεωφορείο ΚΤΕΛ, όπου ο ίδιος βρίσκεται στο τιμόνι και οι άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν σε διαφορετικές στάσεις. «Κάποιοι πάνε όλη τη διαδρομή, κάποιοι κατεβαίνουν και κάποιοι δεν ανεβαίνουν ποτέ», δήλωσε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η διακοπή των επαφών με κάποιο πρόσωπο συνοδεύεται συχνά από μια περίοδο εγωισμού. Παραδέχτηκε πως τους πρώτους μήνες μετά από έναν χωρισμό ή μια σύγκρουση, η εσωτερική του φωνή τον πείθει πως έχει δίκιο, ως έναν μηχανισμό προστασίας για να μην πληγωθεί περισσότερο.
Ωστόσο, το σημείο της συνέντευξης που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η αναφορά του στη συγχώρεση. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου αποκάλυψε πως δεν έχει καταφέρει ακόμα να κατανοήσει πλήρως τι σημαίνει συγχώρεση και πώς αυτή εφαρμόζεται πρακτικά στην καθημερινότητα. «Δεν έχω καταφέρει ακόμα να συγχωρώ. Το δουλεύουμε», εξομολογήθηκε, σημειώνοντας την εσωτερική του πάλη ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Για τον ίδιο, το να πει κάποιος «σε συγχωρώ» και μετά να μην ξαναμιλήσει ποτέ με το συγκεκριμένο άτομο, αποτελεί ένα παράδοξο που προσπαθεί ακόμα να αποκωδικοποιήσει.
Η συζήτηση στράφηκε και στον έρωτα του παρελθόντος, με τον ηθοποιό να κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση ανάμεσα στις γενιές. Θυμήθηκε την εποχή που ο έρωτας ξεκινούσε από ένα σταθερό τηλέφωνο και δεν υπήρχε ο όρος «τοξικότητα», ενώ σήμερα όλα εξελίσσονται μπροστά σε κάμερες και οθόνες. Παρά τη νοσταλγική διάθεση, ο Γιώργος Χρυσοστόμου δεν δίστασε να επισημάνει πως κάθε εποχή έχει τις δικές της δυσκολίες, απορρίπτοντας την ιδέα ότι παλαιότερα τα πράγματα ήταν απαραίτητα πιο ωραία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις κοινωνικές πιέσεις και τα συνοικέσια άλλων δεκαετιών.
Η εξομολόγηση αυτή του Γιώργου Χρυσοστόμου αναδεικνύει έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να έρθει αντιμέτωπος με τις αδυναμίες του και να τις μοιραστεί με το κοινό. Η παραδοχή του ότι η συγχώρεση είναι μια «δουλειά σε εξέλιξη» τον καθιστά ακόμα πιο προσιτό και ανθρώπινο, θυμίζοντας σε όλους ότι η αυτοβελτίωση δεν έχει ηλικία ούτε τέλος. Η ηρεμία με την οποία διαχειρίζεται πλέον τα «σκοτάδια» του και η προσπάθειά του να δώσει χώρο στη ζωή και τον χρόνο να φέρουν τις απαντήσεις, αποτελούν ένα πολύτιμο μάθημα για τη διαχείριση των ανθρώπινων σχέσεων στη σύγχρονη εποχή.
