Η ατμόσφαιρα στη Λάρνακα της Κύπρου ήταν φορτισμένη με μια σπάνια συγκίνηση, καθώς η απόλυτη Ελληνίδα σταρ, η Άννα Βίσση, βρέθηκε μπροστά στους δημοσιογράφους για να γιορτάσει ένα ορόσημο που προκαλεί δέος: τα 50 ολόκληρα χρόνια της λαμπρής της πορείας στη μουσική σκηνή. Παρά την τεράστια εμπειρία της στις κάμερες και τα φώτα, η Άννα δεν ήταν η συνηθισμένη, απρόσιτη ντίβα. Αντιθέτως, εμφανίστηκε ευάλωτη, ανθρώπινη και βαθιά εξομολογητική, παραδεχόμενη πως η νύχτα που προηγήθηκε ήταν γεμάτη αγωνία και αϋπνία. «Προσπαθούσα να γράψω κάποια πράγματα, αλλά δεν μου αρέσουν καθόλου οι συνεντεύξεις τύπου», ψιθύρισε με ειλικρίνεια, εξηγώντας πως προτιμά χίλιες φορές να αφήνει τη φωνή της να μιλάει πάνω στη σκηνή παρά να «πουλάει» τον εαυτό της μέσα από λέξεις.
Η στιγμή που η φωνή της έσπασε και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα ήταν όταν η κουβέντα στράφηκε στο πέρασμα του χρόνου. Η Άννα Βίσση μίλησε για τον φόβο που νιώθει κάθε άνθρωπος μπροστά στο αναπόφευκτο, περιγράφοντας τα 50 χρόνια όχι μόνο ως μια γιορτή χαράς, αλλά και ως έναν «υπαρξιακό πόνο». Αναρωτήθηκε δυνατά γιατί κλαίει, καταλήγοντας πως η μέτρηση των χρόνων κρύβει μέσα της μια μελαγχολία για όσα πέρασαν και μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι όταν τα φώτα σβήσουν. Είναι αυτός ο τρόμος για το τέλος της λάμψης που κάνει την κάθε στιγμή να φαίνεται ταυτόχρονα τρομακτική και υπέροχη.
Όμως, η πιο καθηλωτική στιγμή της εξομολόγησής της ήταν όταν το όνομα του Νίκου Καρβέλα ακούστηκε στην αίθουσα. Για την Άννα, ο Καρβέλας δεν είναι απλά ένας πρώην σύζυγος ή ένας συνεργάτης· είναι ο «πρώτος άνθρωπος» της ζωής της. Με μια δόση νοσταλγίας, θυμήθηκε πώς εκείνος την ερωτεύτηκε στο τέλος της εφηβείας της, ενώ εκείνη χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια για να ανταποκριθεί στα συναισθήματά του, φοβισμένη αρχικά από την εκρηκτική και παρορμητική προσωπικότητά του. Περιέγραψε τη σχέση τους ως καρμική, μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον ανθρώπινο έρωτα και κατέληξε σε μια «μαγική πραγματικότητα». Η Άννα Βίσση κατέληξε με μια φράση που θα μείνει στην ιστορία: ο Νίκος Καρβέλας, μέσα από τις δημιουργίες του, της χάρισε το ελιξίριο της νεότητας και της αιώνιας καλλιτεχνικής ύπαρξης, κρατώντας την αθάνατη στις καρδιές του κοινού της για μισό αιώνα.
