Η ατμόσφαιρα στο τελευταίο αντίο της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν τόσο βαριά που σχεδόν δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Συγγενείς, φίλοι αλλά και κόσμος που την αγάπησε μέσα από την πορεία της, βρέθηκαν εκεί για να αποχαιρετήσουν μια γυναίκα που έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μέσα στον βουβό πόνο, η στιγμή που ο Αντύπας Φέρρης πλησίασε για να αποδώσει τον δικό του φόρο τιμής, στάθηκε η αφορμή για να λυγίσουν και οι πιο δυνατοί.
Ο καλλιτέχνης, με φωνή που έτρεμε από τη συγκίνηση, επέλεξε να αποχαιρετήσει τη Γωγώ με τον πιο προσωπικό τρόπο: τραγουδώντας πάνω από το φέρετρο της. Οι στίχοι του τραγουδιού ακούστηκαν σαν μια προσευχή, γεμίζοντας τον χώρο με μια μελαγχολική ομορφιά που έκανε τους παρευρισκόμενους να σπάσουν σε λυγμούς. Ήταν μια στιγμή απόλυτης συντριβής, όπου η μουσική έγινε η μόνη διέξοδος για τον ανείπωτο πόνο που βίωναν όλοι όσοι την αγαπούσαν.
Ο Χρήστος Δέλλας, ο άνθρωπος που μοιράστηκε μαζί της κοινές διαδρομές και μια ζωή γεμάτη στιγμές, στεκόταν ακίνητος, με το βλέμμα του καρφωμένο στο φέρετρο. Η παρουσία του ήταν εκεί, αλλά το πνεύμα του έμοιαζε να έχει καταρρεύσει. Κάθε νότα που έβγαινε από τα χείλη του Φέρρη έμοιαζε να διαπερνά την ψυχή του. Ο Δέλλας δεν προσπάθησε να κρύψει τον πόνο του· αφέθηκε στη στιγμή, αποχαιρετώντας τη γυναίκα του με έναν τρόπο που κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ. Ήταν ο αποχαιρετισμός που κανείς δεν θέλει να βιώσει, μια πράξη αγάπης που υπερβαίνει τον θάνατο.
Η σιωπή που ακολούθησε μετά το τέλος της ερμηνείας ήταν η πιο εκκωφαντική στιγμή της ημέρας. Κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει, κανείς δεν είχε τα λόγια για να παρηγορήσει τον άνθρωπο που έπρεπε τώρα να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εκείνη. Οι φωτογραφίες και οι μνήμες της Γωγώς έμοιαζαν να ζωντανεύουν μέσα από το τραγούδι, θυμίζοντας σε όλους την αυθεντικότητα και το χαμόγελο που την χαρακτήριζε. Ο Χρήστος Δέλλας, μέσα στη βαθιά του οδύνη, στάθηκε αγέρωχος αλλά συντετριμμένος, αποδεχόμενος το τέλος μιας εποχής και την έναρξη ενός πόνου που θα συνοδεύει τα επόμενα χρόνια του. Η σκηνή αυτή, με το τραγούδι να αιωρείται πάνω από το φέρετρο, θα μείνει ως μια από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες που έχουν καταγραφεί ποτέ σε έναν τέτοιο αποχαιρετισμό, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη, ακόμη και στο τέλος, παραμένει ο μόνος δρόμος.
